Detail artikel

Deze door de internationale pers al stevig bejubelde Traviata is zonder meer een klasse apart. De tragische liefdesgeschiedenis speelt zich af in een minimalistisch decor met enkele rekwisieten, waaronder een levensgrote klok die ondermeer de naderende dood van Violetta symboliseert. Dit naakte toneelbeeld, wars van alle romantische kitsch, wars van elke mogelijkheid voor de zangers om zich te verbergen, vraagt om een sterke cast. En die is er! Netrebko zingt met haar donkere sopraan een Violetta om je vingers bij af te likken. Haar spel tussen wanhopige liefde, aanvaarding van de naderende dood en opflitsende vitaliteit is meeslepend. Villazón begint schuchter in zijn minnaarsrol maar ontwikkelt al vlug hartstocht, zowel vocaal als qua spel. Heerlijk is ook de onpreutse erotiek tussen beide gelieven: modern en geloofwaardig. De bekrompen vader Germont, met al het burgerlijk gelijk aan zijn zijde, vindt in Thomas Hampson een ideaal pleitbezorger. Het koor is een perfect zingende, dreigende zwarte massa die de eenzaamheid van de droevige individuen extra versterkt. Rizzi laat de Wiener Philharmoniker stevig musiceren. De tempi zijn vaak hoog en dat benadrukt de onsentimentele visie van regisseur Willy Decker nog eens extra. Een absolute must voor elke operaliefhebber.
Willem Veldhuizen/Klassieke Zaken